جنبش ماها، تحت رهبری رابرت اف. کنی دی جونیور و حامیانش، رویکرد سیاسی تازه‌ای را ترویج می‌کرد که بر آزادی فردی در مسائل بهداشتی عمومی تأکید داشت و مقررات دولتی سختگیرانه را رد می‌نمود. این ایده، که بر کاهش کنترل دولت بر سیاست‌های سلامت و اولویت دادن به انتخاب شخصی تمرکز داشت، پس از تصدی قدرت توسط جنبش، با چالش‌های عمده‌ای روبرو شد. منتقدان معتقدند اجرای عملی این دیدگاه دشوار بود و منجر به شک و تردید عمومی و کاهش تدریجی تأثیر آن شد، چرا که سیاست‌های این جنبش نتوانست به طور مؤثر نگرانی‌های سلامتی جامعه را برطرف کند.