در سال ۱۳۴۷ خورشیدی (۱۹۶۸ میلادی)، ایران و عمان توافقنامهای تاریخی برای مدیریت و نظارت بر مسیرهای دریایی تنگه هرمز امضا کردند. این توافقنامه، که به عنوان یک چارچوب حقوقی مهم برای ناوگانهای دریایی در منطقه عمل میکرد، قوانین و مقرراتی را برای عبور کشتیها از این آبراه حیاتی تعیین نمود. تنگه هرمز، به عنوان یک گذرگاه استراتژیک، خلیج فارس را به دریای عمان متصل کرده و برای تجارت جهانی و مبادلات دریایی اهمیت فراوانی دارد.
با وجود سابقه طولانی اجرا شدن این توافقنامه، ایران اخیراً تصمیم گرفته است که از آن خارج شود و دیگر به مفاد آن پایبند نباشد. این اقدام غیرمنتظره، واکنشهایی را در سطح بینالمللی برانگیخته و نگرانیهایی را در مورد تاثیرات احتمالی بر جریان تجارت جهانی به وجود آورده است. عدم رعایت این توافقنامه میتواند منجر به پیچیدگیهای لجستیکی و اختلال در مسیرهای حمل و نقل دریایی مهمی شود که برای اقتصاد جهانی ضروری هستند.