سیاستهای اقدام مثبت در دانشگاه هاروارد، با هدف ترویج تنوع و عدالت در آموزش، همواره مورد بحث بوده است. انتقادها بر این است که این سیاستها با دستهبندی متقاضیان به شش گروه اصلی مانند نژاد یا جنسیت، تجربیات پیچیده و متنوع افراد را در نظر نمیگیرند. منتقدان معتقدند چنین رویکردی ممکن است باعث نادیده گرفته شدن هویتهای چندوجهی شود و نگرانیهایی را در مورد کاهش تنوع و حذف متقاضیان گروههای کمنما از فرایند پذیرش به وجود آورد.
حامیان اصلاحات پیشنهاد میکنند معیارهای اقدام مثبت را گسترش دهند تا طیف وسیعتری از تجربیات انسانی را پوشش دهد. این امر تضمین میکند که فرایند پذیرش برای همه متقاضیان عادلانهتر و فراگیرتر خواهد بود.