زنان خودیار مبتلا به اوتیسم اخیراً با افزایش آگاهی و اشتراکگذاری تجربیات شخصی خود، تلاش میکنند تا کمبود دانش درباره این اختلال در زنان را جبران کنند. بسیاری از این زنان پس از سالها با چالشهای ارتباطی و اجتماعی دست و پنجه نرم کردهاند، بدون اینکه دلیل تفاوتهایشان را درک کنند.
آنها اکنون با هدف بهبود سیستمهای حمایتی، آموزش و فرصتهایی که تنوع روشهای بروز اوتیسم در زنان را به رسمیت میشناسد، گام برمیدارند. این زنان با به اشتراک گذاشتن داستانهای خود، به دیگران کمک میکنند تا نشانههای اوتیسم را در خود یا اطرافیانشان تشخیص دهند.
تلاشهای آنها فراتر از شخصی بودن است؛ آنها به دنبال ایجاد جامعهای فراگیرتر هستند که در آن افراد خودیار مبتلا به اوتیسم بتوانند پتانسیل واقعی خود را نشان دهند و اطمینان حاصل کنند که نسلهای آینده به منابع و اطلاعاتی دسترسی خواهند داشت که قبلاً در دسترس نبوده است.