با بالا رفتن سن و نیاز به کمک بیشتر در امور روزمره یا مراقبتهای پزشکی، برخی افراد ترجیح میدهند در خانههای اشتراکی با دیگران زندگی کنند تا هم هزینهها را کاهش دهند و هم استقلال خود را حفظ نمایند. این طرحها که گاهی "مسکونی طلایی" نامیده میشوند، سالمندان را با جوانان یا همسالان مسنتر پیوند میدهد تا مخارجی مانند اجاره، آب و برق و مواد غذایی را به اشتراک بگذارند.
با تقسیم این هزینهها، شرکتکنندگان قادر خواهند بود برای مدت طولانیتری در خانههای خود بمانند، به جای اینکه به خانههای پرهزینه سالمندان یا مراکز مراقبت روزانه منتقل شوند. این روش نه تنها تنهایی را کاهش میدهد، بلکه همراهان و حمایت نیز فراهم میکند؛ در حالی که هزینههای مسکن را قابل مدیریت نگه میدارد، بویژه در مناطقی که افزایش قیمتها زندگی مستقل برای افراد مسن را دشوار ساخته است.