کلیسای انگلستان در تلاش برای جبران خسارت تاریخی ناشی از تجارت بردهداری در اقیانوس اطلس، با چالشهای فزایندهای روبرو شده است. اگرچه این کلیسا قبلاً متعهد به حمایت مالی از جوامع فرزندان بردگان و اقدامات نمادین شناختن میراث تاریک خود شده بود، اما تغییرات سیاسی و افکار عمومی در بریتانیا، تداوم این تلاشها را زیر سؤال برده است.
با تغییر اولویتهای دولت و توجه بیشتر به مسائل فوریتر، برخی نگرانند که طرح جبران خسارت ممکن است بدون حمایت مداوم کلیسا و دولت بریتانیا، دچار رکود شود. منتقدان بر این باورند که عدم تعهد پایدار میتواند منجر به فروپاشی این ابتکار شده و سوالاتی را در مورد نحوه برخورد کلیسای انگلستان با ارتباط تاریخی خود با بردهداری باقی بگذارد.
این موضوع، توجه ویژهای را به اهمیت تعهد بلندمدت و همکاری نزدیک بین نهادهای مذهبی و دولتها برای مواجهه با میراث نابرابریهای گذشته جلب کرده است.