در یک ماه نو فوقالعاده، ماه در نزدیکترین فاصله از زمین (نقطه حضیض) قرار میگیرد، اما در فاز ماه نو، یعنی بین زمین و خورشید پنهان است. اگرچه قابل مشاهده نیست، اما این نزدیکی جاذبه ماه را تقویت میکند که هم خورشید و هم ماه بر اقیانوسهای زمین اعمال میکنند. نتیجه این تقویت، ایجاد نیروهای جزر و مدی قویتر از حد معمول با نام «جزر و مد بهاری» است. این پدیده میتواند منجر به افزایش ارتفاع موجهای بلند و کاهش سطح آب در مناطق کمعمق دریا شود.
این رخداد مشابه ماه کامل فوقالعاده است، اما در ماه نو، گرانش خورشید و ماه به گونهای هماهنگ نیستند که باعث تأثیر شدیدتر بر جریانهای اقیانوسی و مناطق ساحلی میگردد. اگرچه اصطلاح «ماه نو فوقالعاده» به اندازه «ماه کامل فوقالعاده» رایج نیست، اما این پدیده رابطه پیچیده و پویا بین موقعیت ماه در مدار و ریتمهای طبیعی زمین را نشان میدهد.