در کره شمالی، کشوری که دولت آن نظارت شدیدی بر اطلاعات دارد و وفاداری به رهبر کیم جونگ اون را به عنوان تنها ارزش قابل ستایش ترویج میکند، برخی از شهروندان به طور مخفیانه با موسیقی پاپ کره جنوبی، معروف به کی-پاپ، آشنا شدهاند. علیرغم قوانین سختگیرانهای که دسترسی به رسانههای خارجی را محدود میسازد، فرارکنندگان—افرادی که از این کشور گریختهاند—به بیبیسی اظهار میدارند که کی-پاپ به یک علاقه پنهان در میان برخی از کره شمالیها تبدیل شده است.
این موسیقی، با آهنگهای گیرا و اجراهای پرانرژی، از طریق شبکههای زیرزمینی، دستگاههای قاچاق و گاهی اوقات اینترنت در جامعه کره شمالی نفوذ کرده و نگاهی نادر به زندگی خارج از این کشور منزوی ارائه میدهد. برای بسیاری از شهروندان، کی-پاپ نمادی از ارتباط با دنیایی فراتر از محدودیتها و قوانین سختگیرانه وطنشان است و چالشی بر تلاشهای دولت برای حفظ کنترل کامل بر تأثیرات فرهنگی محسوب میشود.