اندازه گرمایی، معیاری است که شدت گرمای احساس شده بر روی بدن انسان را با در نظر گرفتن دو عامل اصلی، یعنی دما و رطوبت هوا، توصیف میکند. در شرایط مرطوب، تعریق به دلیل کندی خشک شدن پوست، کمکارتر عمل میکند و بدن در خنک نگه داشتن خود با چالش مواجه میشود. این امر میتواند منجر به احساس گرمای شدیدتری شود، حتی اگر دماسنج نشان دهنده دماهای نسبتاً معمولی باشد.
این مفهوم برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ در مطالعهای علمی با عنوان "ارزیابی گرمایی" معرفی شد. هدف این تحقیق، درک عمیقتر تأثیر ترکیب گرما و رطوبت بر راحتی و سلامت انسان بود. در طول موجهای گرما، اندازه گرمایی اهمیت ویژهای پیدا میکند، زیرا به افراد و مقامات کمک میکند تا خطرات مرتبط با گرما مانند خستگی حرارتی یا ضربه آفتاب را ارزیابی کنند. این شاخص نشان میدهد که چگونه تعامل دما و رطوبت بر توانایی بدن در تنظیم دمای خود تأثیر میگذارد.